Po trzech etapach wdrożenia programu, w PPK oszczędza ponad 2 mln ludzi. To mniej więcej tyle, ile obecnie zamieszkuje Warszawę.

Krótkowzroczność przy podejmowaniu decyzji finansowych powoduje, że wiele osób odwleka w czasie lub nawet rezygnuje z oszczędzania na okres po zakończeniu aktywności zawodowej, choć nie leży to w ich interesie - to problem uniwersalny, nie specyficznie polski. 

Aby pomóc przezwyciężyć „niemoc” związaną z rozpoczęciem odkładania na starość, program PPK opiera się na zasadzie automatycznego zapisu. Pracownicy pomiędzy 18 a 55 rokiem życia zostają do PPK włączeni automatycznie (co do zasady po 90 dniach zatrudnienia). Osoby starsze, między 55. a 70 r.ż., które chcą przystąpić do programu, muszą złożyć wniosek swojemu pracodawcy. 

Każdy pracownik ma jednak prawo w dowolnym momencie zrezygnować z oszczędzania w PPK – program jest dla pracownika dobrowolny. Jeśli zrezygnuje jeszcze przed zawarciem dla niego umowy o prowadzenie PPK, w ogóle nie stanie się uczestnikiem PPK. Wszystko zależy więc od decyzji pracownika.

Najistotniejsze konsekwencje decyzji o rezygnacji z oszczędzania w PPK to:

1. Utrata realnych korzyści finansowych

Rezygnując z oszczędzania w PPK, pracownik bezpowrotnie traci przysługujące mu wpłaty od pracodawcy oraz dopłaty od państwa, które mógłby otrzymać, gdyby aktywnie oszczędzał w tym programie. 

Jeżeli pracownik nie zrezygnuje z oszczędzania w PPK, pracodawca ma obowiązek dopłacać mu co miesiąc do jego rachunku PPK minimum 1,5% wynagrodzenia – takie jest prawo. Dopłaty od Państwa to 250 zł wpłaty powitalnej, a następnie co roku – po spełnieniu warunków określonych w ustawie - 240 dopłaty rocznej.

Co oczywiste, pracownik rezygnując z PPK, pozbawia się również zysków, jakie mogłyby wypracować odkładane pieniądze. 

Pracownik zarabiający średnią krajową, który zrezygnował z PPK, stracił w 2020 r. od 1 189 zł do 1 422 zł (na podstawie danych z portalu analizy.pl).

2. Pozbawienie się zabezpieczenia finansowego na starość 

Prognozy demograficzne nie są dobre. Wysokość naszych emerytur może wynosić nawet 25% ostatniej pensji. Poza tym, żyjemy coraz dłużej, a to oznacza, że wydłuży się okres, w którym będziemy potrzebować środków na utrzymanie.

Odpowiedzią na te problemy jest program PPK, który umożliwia gromadzenie dodatkowych oszczędności, tak aby w przyszłości uzupełnić poziom świadczeń emerytalnych z systemu publicznego i zapewnić środki utrzymania adekwatne do potrzeb. 

Lukę między dochodami w okresie pracy, a emeryturą pomogą zniwelować także inne produkty długoterminowego oszczędzania (np. IKE, IKZE).

Tylko od nas i od tego, jak zadbamy o nasze finanse, będzie zależeć jakość naszego życia po zakończeniu aktywności zawodowej.

Pamiętaj