„Zapisanie” zleceniobiorcy do PPK może nastąpić tylko wtedy, gdy podlega z tytułu tego zlecenia obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym. Wymagany jest także 90-dniowy okres zatrudnienia.

Do PPK mogą zostać „zapisane” tylko osoby zatrudnione w rozumieniu ustawy o PPK. Za osoby zatrudnione uważa się osoby podlegające obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułów wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 18 ustawy o PPK. Zleceniobiorca spełnia definicję osoby zatrudnionej tylko wtedy, gdy z tytułu wykonywanej umowy zlecenia podlega obowiązkowo tym ubezpieczeniom.

Zawarcie umowy o prowadzenie PPK

Umowę o prowadzenie PPK dla nowo zatrudnionego zleceniobiorcy — tak samo, jak w przypadku innych osób zatrudnionych — można zawrzeć dopiero gdy upłyną mu 3 miesiące (90 dni) zatrudnienia. Powinno to nastąpić nie później niż do 10. dnia kolejnego miesiąca. Przez okres zatrudnienia należy rozumieć okres od dnia oznaczonego w umowie zlecenia jako dzień rozpoczęcia jej wykonywania do dnia rozwiązania lub wygaśnięcia tej umowy.

Do wymaganych 90 dni zatrudnienia wlicza się okresy zatrudnienia danej osoby z poprzednich 12 miesięcy, które miały miejsce w obecnym podmiocie zatrudniającym, a także okresy zatrudnienia w innych podmiotach, jeżeli - z mocy odrębnych przepisów - aktualny podmiot zatrudniający jest ich następcą prawnym. Do okresu zatrudnienia nie wlicza się zatrudnienia na podstawie tytułów innych niż wymienione w definicji osoby zatrudnionej oraz okresów dobrowolnego podlegania ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym.

Podstawa naliczania wpłat do PPK

Wpłaty do PPK nalicza się od wynagrodzenia wypłacanego uczestnikowi PPK. Przez wynagrodzenie należy rozumieć podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe uczestnika PPK, o której mowa w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych:

• bez stosowania ograniczenia do tzw. 30-krotności, oraz
• z wyłączeniem podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe osób przebywających na urlopie wychowawczym oraz pobierających zasiłek macierzyński lub zasiłek w wysokości zasiłku macierzyńskiego.

Zgodnie z tą definicją, jeśli uczestnik PPK przekroczy próg 30-krotności, to — mimo, że nie nalicza się już i nie przekazuje za niego składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe — nadal należy naliczać i pobierać wpłaty do PPK.

Ważna data wypłaty

Każda kwota, która stanowi wynagrodzenie w rozumieniu ustawy o PPK, wypłacona uczestnikowi PPK (od momentu zawarcia dla tej osoby umowy o prowadzenie PPK) - w okresach, gdy nie obowiązuje deklaracja o rezygnacji z dokonywania wpłat do PPK — stanowi podstawę naliczenia wpłat do PPK.
Nie ma przy tym znaczenia okres, za jaki przysługuje to wynagrodzenie — istotna jest data jego wypłaty. Oznacza to, że jeśli — po zawarciu umowy o prowadzenie PPK — zostanie wypłacone uczestnikowi PPK wynagrodzenie za okres, kiedy nie był jeszcze uczestnikiem PPK, to od tego wynagrodzenia należy naliczyć wpłaty do PPK.

Zmiana tytułu do ubezpieczeń

Dla obowiązku naliczania, pobierania i dokonywania wpłat do PPK istotne jest posiadanie przez daną osobę statusu uczestnika PPK. Oznacza to, że zleceniobiorca, który w okresie zatrudnienia zmieni podleganie ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z obowiązkowego na dobrowolne, nadal będzie uczestnikiem PPK, a zleceniodawca będzie zobowiązany do naliczania od jego wynagrodzenia — osiąganego z tytułu zawartej umowy zlecenia — wpłat do PPK.

Autor: Łukasz Skoczeń